مسابقات وزنه‌ برداری

مسابقات وزنه‌ برداری قهرمانی جهان رویدادی است که توسط فدراسیون جهانی وزنه‌ برداری (IWF) مدیریت می‌گردد.

اولین دوره این رقابت‌ها در ماه مارس سال ۱۸۹۱ برگزار شد. در این دوره وزنه بردارانی از بروکسل، هامبورگ، انگلیس، وین، ایتالیا و برلین، در سه روز به رقابت پرداختند.

نخستین مدال طلای این رقابت‌ها (که اولین طلای تاریخ قهرمانی جهان در رشته وزنه‌ برداری نیز محسوب می‌شود) به ورزشکاری انگلیسی به نام ادوارد لاورنس لوی تعلق یافت.

وزنه برداران به طور کلی در ۱۵ وزن به رقابت می‌پردازند (۸ وزن در رده مردان و ۷ وزن در رده زنان):

اوزان مربوط به دسته مردان: ۵۶ کیلوگرم، ۶۲ کیلوگرم، ۶۹ کیلوگرم، ۷۷ کیلوگرم، ۸۵ کیلوگرم، ۹۴ کیلوگرم، ۱۰۵ کیلوگرم، +۱۰۵ کیلوگرم.

اوزان مربوط به دسته زنان: ۴۸ کیلوگرم، ۵۳ کیلوگرم، ۵۸ کیلوگرم، ۶۳ کیلوگرم، ۶۹ کیلوگرم، ۷۵ کیلوگرم و +۷۵ کیلوگرم.

حرکات وزنه‌ برداری

۱- یک ضرب: وزنه ها با یک حرکت از زمین تا بالای سر انتقال داده می شود.
۲- دوضرب: این حرکت در دو مرحله انجام می شود.
مرحله اول: از زمین تا روی سینه
مرحله دوم: از روی سینه تا بالای سر

داورها

مسابقات وزنه‌ برداری را ۹ نفر قضاوت می کنند که شامل ۳ داور، ۳ ژوری که نظارت بر کار داوران دارند. ۱ نفر وقت نگه دار، ۱ نفر کنترل فنی و ۱ نفر منشی.
هر ورزشکار در هر حرکت ۳ نوبت اجازه وزنه زدن دارد.
زمان برای هر نوبت، ۱ دقیقه می باشد. زمان از لحظه ای که صفحه گذار از روی تخته خارج می شود شروع می شود.
اگر یک ورزشکار بخواهد دو حرکت متوالی انجام دهد برای بار دوم ۲ دقیقه وقت دارد.
۳ چراغ سفید یا دو چراغ سفید و یک چراغ قرمز یعنی حرکت صحیح است و ۳ چراغ قرمز یا ۲ چراغ قرمز و یک چراغ سفید یعنی حرکت خطا می باشد.
داور وسط اگر تشخیص دهد حرکت کامل انجام شده، توسط زنگ به ورزشکار اعلام میکند تا وزنه را به پایین بیاندازد. با صدای زنگ، وزنه به طور صحیح به زمین انداخته می شود.

اصطلاحات وزنه‌ برداری

 صفحه هالتر: وزنه سنگین مدوری است که به شکل دیسک در دو انتهای میله فلزی هالتر بسته می شود.
تخته هالتر: سکوی چوبی، مربع یا مستطیل و کم ارتفاعی است به ابعاد ۴×۴ یا ۳×۴ متر که وزنه برداری روی آن انجام می شود.

قوانین وزنه‌ برداری

۱- وقتی وزنه بردار موفق شد هالتر را بالای سر برد، باید آن را سر جای خود نگهدارد.
۲- اگر هنگام بالا بردن هالتر دست های وزنه بردار خم شود و دو مرتبه راست شود خطا است.
۳- اگر وزنه بردار توانست هالتر را در بالای سرخود ثابت نگهدارد باید یک لحظه کوتاه مکث کند و وقتی داوران اجازه دادند آن را پایین بیاورد، پایین آوردن هالتر بدون فرمان داوران خطاست.
۴- وزنه بردار اگر هالتر را از تخته بیرون بیندازد خطاست. حتی اگر وزنه را به خوبی مهار کند، ولی اگر هنگام پایین آوردن هالتر را بیرون از تخته بگذارد باز هم خطاست.
۵- انداختن وزنه از بالای سر به پایین خطا است.
▪ مجموع حرکت یک ضرب و دو ضرب به عنوان رده بندی نهایی در نظر گرفته می شود.

وزن صفحات فلزی

قرمز ۲۵ کیلوگرم، زرد ۱۵ کیلوگرم، آبی ۲۰ کیلوگرم، سبز ۱۰ کیلوگرم، سیاه ۵/۲ کیلوگرم و قفل های دو طرف میله به عنوان وزنه ۵ کیلوگرمی حساب می شود.

آسیب های ورزشی در وزنه‌ برداری

وزنه‌ برداری از ورزش های بسیار قدیمی است. البته هر کسی میتواند وزنه‌ برداری کند ولی برداشتن وزنه های بسیار سنگین نیاز به داشتن قدرت عضلانی بالایی دارد که استعداد پرورش آنها تنها در عده ای از افراد پیدا میشود. وزنه‌ برداری مانند هر ورزش دیگرمیتواند همراه با بروز آسیب هایی به سیستم حرکتی بدن باشد. این آسیب ها در غالب موارد به علل زیر ایجاد میشوند

تکنیک اشتباه در برداشتن وزنه
برداشتن وزنه های بیش از توانایی بدن
ورزش زیاد تا حد خستگی مفرط
انجام ندادن کافی نرمش های کششی

وزنه‌ برداری بیش از هرجایی به ستون مهره، شانه، آرنج و زانو فشار وارد میکند و در این ورزش آسیب های این قسمت ها بیش از مناطق دیگر بدن دیده میشوند.

ستون مهره

در حین بلند کردن وزنه فشار زیادی به ستون مهره، عضلات و رباط های اطراف آن و دیسک بین مهره ای وارد میشود. از شایعترین آسیب های ستون مهره در حین وزنه‌ برداری کشیده شدن شدید عضلات و یا رباط های اطراف ستون مهره استدر موارد شدیدتر ممکن است در این عضلات و رباط ها پارگی هایی ایجاد شود که کمردرد شدیدی ایجاد میکند. در این موارد ورزشکار نیاز به مراقبت یک پزشک متخصص دارد.

یکی دیگر از آسیب های کمر حین وزنه برداری فتق یا هرنی دیسک بین مهره ای و ایجاد علائم سیاتیک است. این آسیب موجب کمردرد و دردهای انتشار یابنده به لگن و اندام تحتانی میشود و ممکن است همراه با علائم حسی و حرکتی باشد. مهمترین عامل پیشگیری کننده از این آسیب ها تقویت عضلات کمر و شکم است.

شانه

حرکت دست و وزنه به بالای سر موجب فشار زیادی به مفصل شانه میشود. مهمترین قسمتی از شانه که در وزنه برداری آسیب میبیند عضلات روتاتور کاف است. اینها عضلاتی در عمق شانه هستند که دور تا دور مفصل شانه را احاطه کرده و آن را حمایت میکنند. بروز سندروم ایمپینجمنت به علت گیر کردن و آزرده شدن تاندون عضله سوپرااسپیناتوس از دسته عضلات روتاتور کاف ایجاد شده و موجب احساس درد در بالای شانه میشود.

دیگر آسیب های احتمالی ناحیه شانه در یک ورزشکار وزنه بردار عبارتند از

استئولیز یا خورده شدن استخوان ترقوه در محل مفصل آکرومیوکلاویکولار ، دررفتگی مفصل آکرومیوکلاویکولار ،کشیدگی عضله دوسر بازویی، تاندنیت دوسر بازویی، پارگی تاندون دوسر بازویی

آرنج

محل اتصال عضلات اکستانسور و عضلات فلکسور ساعد در ناحیه آرنج میتواند تحت کشش قرار گرفته و موجب بروز درد و ناراحتی شود. کشش زیاد بر روی عضلات اکستانسور ساعد میتواند موجب کشیده شدن محل اتصال تاندون مشترک این عضلات به کندیل خارجی استخوان بازو در ناحیه آرنج شده و پارگی های میکروسکوپی ریزی را در آن ناحیه ایجاد کند. این آسیب را تنیس البو مینامند که میتواند موجب بروز درد در قسمت خارجی مفصل آرنج شود.

زانو

یکی از قویترین عضلات یک وزنه بردار عضلات چهارسر ران او است که در جلوی استخوان ران قرار دارند. این عضلات کار اصلی را در حین بلند شدن ورزشکار از حالت نشسته به حالت سر پا انجام میدهند و مسئول اصلی راست و مستقیم کردن مفصل زانو هستند. تاندون عضله چهارسر ران در پایین به استخوان کشکک و سپس به استخوان درشت نی درست در زیر زانو متصل میشود. گاهی اوقات کشش زیادی که این عضله به استخوان کشکک وارد میکند موجب بروز کندرومالاسی یا نرمی غضروف کشکک میشود.

با همین مکانیسم کشش زیاد تاندون بر روی استخوان درشت نی میتواند موجب بروز تاندونیت کشکک شود.

****    ****   ****

تیم تولید محتوای سایت توت مدیا امیدوار است این مقاله مورد استفاده شما قرار گرفته باشد.

جهت دسترسی به سایر مقالات درسی کلیک نمائید